هجر گل

پیش این سنگدلان قدر دل وسنگ یکیست	یکشنبه دهم آبان 1388

سر خود را مزن اينگونه به سنگ دل ديوانه تنها، دل تنگ! منشين در پس اين بهت گران مدران جامه جان را، مدران! مکن ای خسته، در اين بغض درنگ دل ديوانه تنها، دل تنگ! پيش اين سنگدلان قدر دل و سنگ يکيست قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يکيست ديدی آن را که تو خواندی به جهان يارترين سينه را ساختی از عشقش، سرشارترين آن که می گفت منم بهر تو غمخوارترين چه دلازارترين شد! چه دلازارترين؟ نه همين سردی و بيگانگی از حد گذراند، نه همين در غمت اين گونه نشاند؛ با تو چون دشمن،دارد سر جنگ! دل ديوانه تنها، دل تنگ! ناله از درد مکن آتشی را که در آن زيسته اي،سرد مکن با غمش باز بمان سرخ رو باش ازين عشق و سر افراز بمان راه عشق است که همواره شود از خون،رنگ دل ديوانه تنها،دل تنگ!